GINTAMA
-fiction

[Hijikata-Okita] I could never hate you

author- AKI

“ไม่เห็นสนใจเลยสักนิด”

เงาร่างสูงโปร่งกำลังก้าวเท้าห่างออกไปทีละก้าว

“ทั้งเรื่องของนาย ทั้งตัวนาย..” ทีละก้าว..ห่างไกลออกไปทีละก้าว.. “ฉันไม่เห็นจะสนใจเลยสักนิด”
 
 

...ทั้งๆ ที่ไล่กวดมาอย่างสุดกำลังแท้ๆ
..ทั้งๆ ที่..อีกนิดเดียวก็จะเอื้อมถึงแล้วแท้ๆ

ทั้งๆ แบบนั้น..ทำไมถึงได้..ห่างออกไปเรื่อยๆ..กันล่ะครับ..

เด็กหนุ่มซบหน้าลงกับแขนเสื้ออย่างเงียบๆ

“เกลียดขี้หน้า..หมอนั่น..ชะมัดยาดเลยแฮะ”

...

ห้องนั้นมีบรรยากาศเงียบสงัดจนน่ากลัว ...ไม่สิ พอเปิดประตูออก ก็ได้สัมผัสที่เย็นเฉียบแพร่กระจายออกมาแล้ว..

“กรุณายืนอยู่ตรงนั้น..สักพักนะครับ..อย่าเพิ่งหันกลับมา...” นักดาบอันดับหนึ่งแห่งชินเซ็นงุมิเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“โซโกะ...?” เรียบเกินไปจนน่ากลัว

“อย่าหันกลับมาเด็ดขาดเลยนะครับ คุณฮิจิคาตะ!!!” แล้วในประโยคถัดมาก็เปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนลั่นราวกับว่าไม่สามารถเก็บมันไว้ได้อีกแม้แต่นาทีเดียว

“...ฉันจำไม่ได้เลยนะว่าฉันมีหน้าที่ต้องเชื่อฟังนายตั้งแต่เมื่อไหร่..”

ฮิจิคาตะเอื้อมมือออกไปดึงไหล่ที่สั่นสะท้านอย่างไม่น่าเชื่อเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เด็กหนุ่มที่ผอมบาง..ราวกับว่าจะแตกสลายไปได้นั้นอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขน

อย่าทำสีหน้าแบบนั้นนะ..
อย่ามาทำหน้าตาอ่อนแอแบบนั้น..

“ทำบ้าอะไรของคุณกันไม่ทราบครับ” ไม่กี่วินาทีความอ่อนแอก็ถูกกลืนหายไปความเกรี้ยวกราดชิงชัง เด็กหนุ่มขืนตัวจากอ้อมแขนของคนที่เกลียดที่สุดคนนั้นด้วยพละกำลังสุดท้าย ดวงตาสีอ่อนเบิกโพลงยามขยับกายถอยห่างและเลื่อนมือแตะด้ามดาบ ท่วงท่าที่บอกชัดว่าถ้าเข้ามาใกล้อีกแม้แต่น้อยดาบในมือนี้จะปลิดชีวิตโดยไม่ลังเล

คงจะรังเกียจสินะ..ฉันคนนี้..

“อย่าเข้ามาใกล้ผมนะครับ”

คงจะโดนเกลียดเข้าจริงๆ ซะแล้วมั้งเรา..

ทั้งๆ ที่อยากจะหัวเราะออกมาให้ฟันหัก แต่ไม่รู้ทำไมในอกกลับว่างโหวงประหลาด..

..ชินแล้วไม่ใช่เหรอ..

ที่โดนมองด้วยสายตาเกลียดชังแบบนี้..

“ก็บอกว่าอย่าเข้ามาไงล่ะครับ” เสียงกระชากขึ้นเล็กน้อยจากคนที่ยืนถือดาบด้วยท่าเตรียม พูดด้วยน้ำเสียงโกรธขนาดนั้นๆ ทั้งที่น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม

“ฉัน....ขอโทษ”

“โกหก..” ทั้งๆ ที่พูดแบบนั้น ปลายดาบกลับกดลงเล็กน้อย แววตาหรุบต่ำคล้ายจะหวั่นไหว “คนอย่างคุณน่ะ.. ผม..ไม่ให้อภัยเด็ดขาดครับ.. ไม่ให้อภัยแน่ๆ...”

“....ขอโทษนะ..”

“อย่าเข้ามานะครับ อีกก้าวเดียวก็จะเข้ามาในระยะดาบของผมแล้วนะครับ!!” ถ้าเข้ามาอีกล่ะก็..ผมในตอนนี้..คงต้องฆ่าคุณแน่ๆ..

ฮิจิคาตะเองก็รู้เช่นกัน ทว่าคนตรงหน้าที่สั่นเทาด้วยความปวดร้าวทั้งๆ ที่มีดาบอยู่ในมือนั้นกลับช่างน่าสงสารจนอยากจะกอดปลอบ.. เหมือนกับเด็กที่หลงทางมากกว่าจะเป็นศัตรูคู่แค้นที่หมายจะฆ่าให้ตาย

ฉัวะ!!

คมดาบกรีดเฉือนผ่านซี่โครง เฉียดใต้หัวใจไปไม่กี่เซ็นติเมตร เรียกเลือดให้สาดกระจาย

ฮิจิคาตะอดคิดไม่ได้ว่าถ้าอีกฝ่ายมีสติสมบูรณ์ดีล่ะก็ คงจะฆ่าเขาตายไปแล้วแน่

“ก็บอกว่าอย่าเข้ามาไงล่ะครับ!!”

“ไม่เห็นเจ็บเลยสักนิด” ฮิจิคาตะใช้มือเปล่ารับคมดาบไว้โดยไม่ใส่ใจเลือดที่ไหลอาบ

มือ..คือหัวใจของนักดาบ

ถ้อยวลีที่หวนย้อนกลับมาในความทรงจำทำให้ดาบหลุดร่วงลงจากมือที่อ่อนแรงของโซโกะ

“ฮึก...” อ่อนแอเสียจนทำได้เพียงคู้ตัวลงสะอึกสะอื้นราวกับเด็กน้อยที่รอให้คนมาปลอบ

“ฝีมือดาบสิวๆ ของแกน่ะ..ทำร้ายฉันไม่ได้เลยสักนิด..”

ฮิจิคาตะยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้

“....เจ็บใจใช่ไหม.. เกลียดแค้นฉันใช่ไหมล่ะ ถ้าแบบนั้นก็ฝึกต่อไปซี่.. มีชีวิตอยู่ต่อไป..แล้วก็มาแก้แค้นฉันสักวัน เข้าใจรึเปล่า?”

มีชีวิตอยู่ต่อไป...

“ถ้าแบบนั้น..จนกว่าผมจะเก่งพอจะเอาชีวิตคุณไปได้..ห้าม..ตาย..เด็ดขาดเลยนะครับ รับปากมาเลยสิครับว่าชีวิตของคุณน่ะ..นับจากนี้ไป..ชีวิตของคุณเป็นของผม..”

“...พูดจาเห็นแก่ได้ชะมัดเลยนะนายเนี่ย..”

ฮิจิคาตะหันหลัง ฝีมือดาบสิวๆ เรอะ..ไอ้เด็กนี่มันจะฆ่าเขาตายจริงๆ น่ะสิ.. ให้ตายเถอะ...มาฟันคนอื่นซะเกือบขาดเป็นสองท่อนแล้วยังทำสำออยร้องไห้อีกแน่ะ..ทำไมถึงได้..เป็นคนแบบนี้นะ... ชายหนุ่มอดยิ้มบางๆ ไม่ได้ ทว่ารอยยิ้มก็เปลี่ยนเป็นเหยเกเมื่อแผลชักปวดตุบ เขายกมือกดปากแผลไว้พร้อมกับจะโซเซออกไปจากห้อง

“แล้วก็..คุณฮิจิคาตะครับ..”

“หือ...”

“ผมน่ะ...” ถ้อยคำสุดท้ายเบาลงจนกลายเป็นกระซิบให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน...

...
........
“....รู้อยู่แล้วล่ะน่า เด็กโง่เอ๊ย...”

ผมน่ะ..ไม่ได้เกลียดคุณซักหน่อยนะครับ..

....

...(ส่งท้าย)

“โอ๊ย!!!”

“เนี่ยน่ะเหรอครับ ที่บอกว่าไม่เจ็บ.. เจ็บชัดๆ เลยนี่นา..ขี้เก๊ก!!”

 “..ถ้าคิดว่าโดนฟันซะเกือบขาดสองส่วนเนี่ยมันไม่เจ็บเลยซักติ๊ดก็ลองโดนเองซะมั่งเป็นไง”

“ไม่ลองล่ะครับ เจ็บเห็นๆ”

“....” ไม่น่าคบ..ไม่น่าคบเลยซักติ๊กนี่ฝ่า

 “อีกอย่าง เจ็บแค่นี้เล็กน้อยมากครับ ตั้งแต่วันนี้ไปชีวิตคุณจะเป็นของผมไม่ใช่เหรอ..”

ฮิจิคาตะเสียวสันหลังวาบเมื่อโดนอีกฝ่ายทวงสัญญาด้วยรอยยิ้มซาดิสม์

“เตรียมตัวเจ็บไว้ให้ชินเลยนะครับ! คุณฮิจิคาตะ ^_^”

......ไม่น่าคบเหมือนเดิมเลยนี่ฝ่า..ไอ้ตูดนี่...

...

ลองเอาคู่ไม่ติดโผมาลงล่อสปอนเซอร์ซะงั้น

คู่นี้ไม่ค่อยมีใครอ่านสินี่ เขาอ่านโซโกะ คากุระ กันใช่ป้ะ.. ช่างมัน..ก็อยากเขียน

อ้างอิงเนื้อเรื่องจากตอนคุณพี่สาวน่ะค่ะ

มีคู่คุณกิน-คาซึระอีกเรื่องนึง (หัวเราะ) อันนั้นมีสปอนเซอร์ละ ดองมะนาวไปก่อนรอมาลงพร้อมรูปประกอบละกันนะ~.