[Gintoki-Katsura]
Crimson sky

fandom- Gintama
auther- Aki
art- Tamichi

[Disclaimer]- Gintama belong to Soraji Sensei, Jump pubblisher. And Siam Inter Comic pubblisher. 
Warning- this entry is slightly yaoi!

“สงคราม..จบลงแล้วสินะ”

คาซึระยื่นมือออกไปราวกับจะไขว่คว้าท้องฟ้าที่แตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย รอบตัวทับถมไปด้วยอดีตผู้ร่วมอุดมการณ์ที่บัดนี้กลายเป็นเพียงซากศพ

“แพ้..เหรอเนี่ย” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างอ่อนแรง “นั่นสินะ ให้ไปสู้กับสัตว์ประหลาดพรรค์นั้น ชาติไหนมันจะไปชนะได้ล่ะ..”

ทั้งๆ ที่ทุ่มเทชีวิตไปมากมายขนาดนั้น..
แต่สุดท้าย..ก็ไม่มีใครเหลือรอด..

สิ่งที่อยากจะปกป้องไว้ค่อยๆ ไหลผ่านปลายนิ้วไปดุจเม็ดทรายที่ไม่อาจไขว่คว้าเอาไว้ได้

“...ท้องฟ้าของเอโดะ...เป็นสีแดงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..”

“ไอ้ที่มันแดงฉานน่ะ มันแกตะหากเล่า!”

“!!..กินโทกิ..”

“ชิ ไอ้คนที่อยากให้ตายก็ดันรอดได้ซะนี่”  อีกฝ่ายเบือนสายตาหลบพลางเสยผมด้วยท่าทางราวกับไม่พอใจ

.......ไอ้เก๊กซิมเอ๊ย...ฉันรู้น่าว่าแกเองก็..ดีใจ..............เหมือนกัน

“ขอคืนคำพูดนั้นให้แกเลย” คาซึระเอ่ยโดยไม่สบสายตาอีกฝ่าย

“แล้วแกไปทำอะไรมาถึงได้โชกเลือดซะขนาดนี้?”

มือที่เปื้อนเลือดของกินโทกิยื่นมาเช็ดเลือดที่ติดอยู่ตรงแก้มของคาซึระเงียบๆ

“พอเหอะ...ยิ่งเช็ดยิ่งเลอะซะละมั้ง ไอ้บ้า”

“.....เจ็บรึเปล่า..”

...น้ำเสียงทอดอ่อนลง...อ่อน..เสียจนคาซึระไม่อยากเชื่อหู.. ใช่ เขาต้องฟังผิดแน่ๆ..ไม่มีทางที่ไอ้หน้าปลาตาย..ไอ้หอกกุดนี่จะพูดจาดีๆ กับเขาแบบนี้..ไม่มีทางที่จะ...

“เลือดศัตรูทั้งนั้นแหละน่า..” ทั้งๆ ที่ปฏิเสธตัวเองเสียวุ่นวาย แต่ไม่รู้ทำไม กลับรู้สึกว่านัยน์ตาร้อนผ่าว

“แกนี่มันไม่น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ เห็นกันอยู่แค่นี้ ทำตัวให้มันน่ารักๆ หน่อยไม่ได้รึไงฟร้า ซึระเอ๊ย”
“ไม่ใช่ซึระ ฉันชื่อคาซึระเฟร้ย..”

เห็นกันอยู่แค่นี้..

นั่นสินะ

... 

บนโลกที่กว้างใหญ่ใบนี้..

เหลือแค่...ฉันกับนาย..เท่านั้น..

...มีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่แบกรับความพ่ายแพ้อันหนักหนานี้ไว้บนไหล่..

...

ชายหนุ่มสั่นศีรษะไล่อดีตที่เกาะกุมอยู่ในหัวออกไป อดีตกับความรู้สึกบ้าๆ ที่นับวันชักจะกินเนื้อที่ในใจมากขึ้นทุกที..ไอ้ความคิดน่าอายประเภทที่ว่ามีกันเพียงสองคนน่ะมันเรื่องตลกร้ายชัดๆ..ในเมื่อสหายร่วมอุดมการณ์ก็ยังเหลือยุ่บยั่บแทบจะเหยียบกันตาย..บางวันแค่เดินไปซื้อน้ำเต้าหู้กินก็เจอแล้ว ออกจะมากเกินไปหน่อยเสียด้วยซ้ำ..

แต่ถึงยังไงก็ไม่มีวันลืมวันนั้นไปได้หรอก.. คาซึระรู้ตัวดี ยิ่งพยายามลืมสักเท่าไหร่..ก็ยิ่ง..จำ..

ราวกับว่าเพียงแค่หลับตาลง..ก็จะสามารถ..ย้อนเวลากลับไป ณ วันนั้นได้เสมอ.. 

ทำไมกันนะ

ทั้งๆ ที่ควรจะอ้างว้างมากกว่านี้แท้ๆ...

แต่ราวกับว่า..เพียงมีคนๆ นั้นอยู่ข้างๆ...

เพียงแค่นั้น..

ก็อบอุ่นเสียมากมาย..

ตะวันลับฟ้าไปนานแล้ว ท้องฟ้าสีเข้มประดับด้วยดาวโรยแสงคล้ายไม่อาจสู้หน้าแสงจันทร์..แสงจันทร์สีเงินทอดจับใบดาบยาวที่ถืออยู่ คาซึระลูบปลายนิ้วผ่านคมดาบ เรียกเลือดให้หยดไหลระเรื่อยลงแตะพื้น

..คนที่แบกรับความสิ้นหวังและเคียดแค้นไว้แล้วยังยิ้มได้..

ก็มีคงจะมีแค่นายเท่านั้นแหละ..

 ทั้งๆ ที่...แบกรับไว้มากกว่าใคร เหน็ดเหนื่อยไปมากกว่าใครเท่าไหร่...

ฉันน่ะ..ไม่ได้เข้มแข็งเหมือนนาย..ไอ้เรื่องที่จะให้ทำยิ้มแย้มเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้นน่ะ..

คนอ่อนแออย่างฉัน คงจะรับไว้ไม่ไหวหรอก กินโทกิ!!

ชายหนุ่มเก็บดาบเข้าฝักเงียบๆ ก่อนจะก้าวออกไปยืนอยู่ภายใต้รัตติกาลอันมืดมนเบื้องนอก

ภายใต้ดวงจันทร์สีเงินนี้...ถึงจะต้องตายไปก็ไม่เป็นไร.. แต่ประเทศนี้...สถานที่ๆ มีคนสำคัญขนาดนั้นอยู่.. จะต้องปกป้องเอาไว้ให้ได้!!

...

“อา พลาด..หรือเนี่ย?”

ดาบถูกปัดร่วงหล่นไปจากมือตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็เหลือเพียงแต่ร่างกายโชกเลือดที่ชาและหนักอึ้งเสียจนไม่รู้สึกเจ็บอีก กระทั่งภาพเบื้องหน้าก็พร่าไปถนัด

ตั้งแต่เริ่มจับดาบขึ้นมา ก็ได้เตรียมใจที่จะตายเอาไว้แล้ว

แต่ว่า..

..แม้แต่ในวินาทีนี้

ก็ยัง..ไม่สามารถลืมเลือนไปได้.. 

...

สีแดง...
แดงฉาน..ราวกับสายเลือด

...เหมือนกับวันนั้น...

“...ท้องฟ้าของเอโดะ เป็นสีแดงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ..”

น้ำเสียงเปรยแผ่วเบา...เหมือนจะล่องลอยไปตามสายลม..
สายลม...
ใช่แล้ว..

สายลมสีเงิน..

คาซึระเหยียดยิ้มให้กับความงี่เง่าของตัวเอง..ไม่มีทางหรอก..ไม่มีทางที่จะ....

“..ไอ้ที่แดงฉานน่ะ..มันแกไม่ใช่เรอะ..”

ได้พบกันอีก...

“...มาช่วยฉันหรือไง?”
“พูดตลก ฉันแค่มาซื้อซีคิดเท่านั้นแหละ”

...ดวงตาสีเงินที่มองไปเบื้องหน้าเสมอนั่น..

.....ข้าเป็นอีกคนรึเปล่านะ ที่ติดกับดักที่วางไว้ในดวงตานั่น..

“...เฮ้อ.......ไปทำอะไรมาถึงได้โชกเลือดขนาดนั้นกันล่ะ หา?”
“เลือด..ของศัตรูทั้งนั้นแหละ”

“เหรอ..แล้วคุณชายอย่างแกมานอนทำอะไรที่นี่ล่ะ” ชายหนุ่มทำท่าระอา ทว่ากลับพยุงอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างเบามือ 

“ขอบคุณนะ...”

สายตาสบประสานกันนิ่ง ก่อนที่ดวงตาสีเงินจะเสหลบ

“.....เออ...ฉันแค่มาซื้อซีคิดเท่านั้นแหละโว้ย”

ใช่แล้ว..

ข้าน่ะ..ติดกับดักนั่นเข้าเสียแล้วล่ะ
 

“อ๋อเหรอ...ได้ข่าวว่าซีคิดมันออกวันพุธไม่ใช่เหรอ..นี่มันวันอังคารนะ ไอ้หัวสี...” ...โกหกได้ไม่แนบเนียนเลยว่ะ..แกนี่.. ทั้งๆ ที่คิดแบบนั้นกลับเผลอยิ้มออกมาซะได้..

“...แกน่ะไม่เข้าใจความทุกข์ของคนหัวสีผมหยักศกหรอกเฟร้ย..ถ้าฉันผมเรียบตรงเหมือนแกบ้างนะ..” ยังไม่ได้ว่าผมหยิกซักคำเลยไม่ใช่เรอะ...ตาลุงนี่..

มือที่พยุงร่างเขาให้ยืนอยู่ได้นั้น ถ่ายผ่านความอบอุ่นเข้ามาในร่างกายที่ไร้ความรู้สึกนี่ได้ยังไงกันนะ..

......ขอบคุณจริงๆ...

“ถ้าไม่มีซีคิดแล้วก็..กลับบ้าน..กันซะดีมั้ง?” คุณกินเกาหัวแกรกๆ

 แผ่นหลังที่แบกรับความพ่ายแพ้เอาไว้นั้น จะหนักหนาสาหัสสักแค่ไหน ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ..

“...เนอะ สึระ?”

แต่ว่า.. อย่างน้อย..ตอนนี้..

“..............คาสึระตะหากเฟ้ย...”

แผ่นหลังนั่นก็ไม่ได้โดดเดี่ยวอีกแล้ว..

ถึงจะพูดให้ฟังดูดีแค่ไหน แต่....ไอ้หมอนี่มันก็แค่ตาลุงไม่เอาไหนที่นอกจากจะเป็นเบาหวานแล้วก็ยังจำชื่อชาวบ้านเขาผิดๆ ถูกๆ ไม่ใช่หรือไง

ตาคุณลุงห่วยแตกเนี่ย...ถ้าไม่มีข้าจะอยู่ได้ยังไงกันเล่า..

เห็นแก่สงสารหรอกนะ..

ถ้าแบบนั้น....จะยอมอยู่ข้างๆ ให้สักพักก็ได้....

END

Annouce กะเค้าหน่อย..
ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เอามาลงซะทีสินะ..ขอพล่ามสั้นๆ จะมีใครฟังไหมก็ไม่รู้..

เรื่องแรก..

ก่อนอื่น...ทุกคนเห็นพินอัพกันมั้ยคะ? เห็นพินอัพงดงามอลังการมหาศาลนั่นกันแล้วใช่ไหมละคะ >w<
เค้าขอประกาศกร้าวเลยนะว่าเค้าไม่ได้เขียนเอง....พินอัพงามๆ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือแตมแต่เพียงผู้เดียว

ขอบคุณอย่างแรงหนึ่งที..สำหรับขอหนึ่งได้ถึงสี่ (หัวเราะ)
(ถึงแม้จะช้าไปชาติกว่าก็ตาม...OTL" ฟิคนี้จบก่อนฮิจิโซโกะอีกนา..)

เรื่องที่สอง..

อยากบอกให้โลกรู้ว่า..

หยุดแล้ว..หยุดแล้วโว้ย...

ขอขนานนามการหยุดเรียนครั้งนี้ว่าว่า "การปิดเรียนต้อนรับเดือนแห่งความรัก เพื่อให้ได้ปั่นฟิคให้เต็มที่" (me/ โดนเบิ๊ดกะโหลก)

ตามนั้นล่ะค่ะ..
ดังนั้นจึงมีเวลาปั่นฟิค(และจิ้มคาเระ)รับวาเลนไทน์กันอย่างเต็มที่ทีเดียวเชียว อุฮี้

คาดว่าเป้าหมายต่อไป น่าจะเป็นกินชิน(?) ตามใจสปอนเซอร์ (เผื่อจะอ้อนรูปประกอบงามๆ มาได้อีก 5555+)
จะได้ทำมั้ยน้อ? มีเป้าหมายรางๆ แต่ต้องรอฟิควาเลนไทน์จบก่อนนะ -_-" ถึงแม้จะเป็นการหยุดเรียนเพื่อปั่นฟิค (ยังไม่เลิก) แต่แน่นอนว่าการบ้านก็มหาศาลบานตะไทไก่กาพอๆ กัน.. ปั่นต่อไป..ทาเคชิ..